*आम्ही सगळ्या दुर्गा*
आज कॉलेजला सुट्टी होती आणि नवरात्रीचे दिवसही आहेत तर त्याचे निमित्त साधून मी आणि माझा लेक 'रत्नदुर्ग' किल्ल्यावरील भगवतीच्या दर्शनाला जाण्याचा बेत आखला. आजचा निळा रंग म्हणून दोघेही निळे कपडे घालून चॅन तयार होऊन निघालो माझ्या दुचाकीवरून.
"अलोट गर्दी असेल किल्ल्यावर", असं मनाशी म्हणत असतानाच गाड्यांच्या लांबच लांब रांगा दिसू लागल्या. जवळ जवळ एक किलोमीटर लांब गाडी लावून आम्ही चालत चालत निघालो.
आजूबाजूला उत्साह नुसता ओसंडून वाहत होता. सगळ्या कालियुगातल्या दुर्गा छान नटून थटून, आपली लेकरं बाळं सांभाळत, नवऱ्याशी बोलत, ओटीचं ताट सांभाळत चालत होत्या. मोठं मोहक दृश्य होतं ते.
पायऱ्या चढून देवळाच्या आवारात आलो तर दर्शनासाठीदेखील भली मोठी रंग होती. ती पाहून चिरंजीव म्हणाले,"मी मुखदर्शन घेतो. तू थांब रांगेत." एवढं बोलून स्वारी गेली फोटो काढायला. मी मात्र रांगेत उभी राहिले.
मागे, पुढे, बाजूला विविध वयाच्या, देवीचाच अंश ल्यायलेल्या सगळ्या दुर्गा सुंदर तयार होऊन देवीच्या दर्शनासाठी उभ्या होत्या. सासू-सून, बहिणी-बहिणी, मैत्रिणी, शेजारणी, मायलेकी अशा बऱ्याच जोड्या होत्या तिथे. काही जणी माझ्या सारख्या एकट्या पण असतील. पण मी तरी एकटी कुठे होते? आजूबाजूच्या सगळ्या माझ्याच तर सख्या होत्या फक्त अपरिचित!
बऱ्याच गोष्टी कानावर पडत होत्या. सासरची उणीदुणी, तर कोणाची कामावरची गाऱ्हाणी, कोणी आणखी काही तर कोणाची आपल्या भविष्याची बोलणी अशी सुरू होती. त्यातल्याच एकीला चिंता पडलेली. " एवढी गर्दी! गाभाऱ्यात ओटी तरी नीट भरू देतील की नाही?" तर दुसरी म्हणे, " आत नुसतं चला चला करतील. जरा म्हणून नीट शांतपणे नमस्कार करू द्यायचे नाहीत." पण कोणीही रांगेत उभे आहोत तर देवीचे नाव घेऊ असं करताना दिसत नव्हतं. असो.
एकूणच सगळीकडे नुसता उत्साहाचा धबधबा सांडत होता. त्या गर्दीत आपला एकटेपणा काही काळापुरता तरी लांब जात होता. देवीचं नाव घेत, आजूबाजूची गाऱ्हाणी ऐकत, गर्दीत माझं एकटेपण हरवत मी दर्शनासाठी पुढे सरकू लागले....
© उमा जोशी. ०२/१०/२०१९
PC: Google
आज कॉलेजला सुट्टी होती आणि नवरात्रीचे दिवसही आहेत तर त्याचे निमित्त साधून मी आणि माझा लेक 'रत्नदुर्ग' किल्ल्यावरील भगवतीच्या दर्शनाला जाण्याचा बेत आखला. आजचा निळा रंग म्हणून दोघेही निळे कपडे घालून चॅन तयार होऊन निघालो माझ्या दुचाकीवरून.
"अलोट गर्दी असेल किल्ल्यावर", असं मनाशी म्हणत असतानाच गाड्यांच्या लांबच लांब रांगा दिसू लागल्या. जवळ जवळ एक किलोमीटर लांब गाडी लावून आम्ही चालत चालत निघालो.
आजूबाजूला उत्साह नुसता ओसंडून वाहत होता. सगळ्या कालियुगातल्या दुर्गा छान नटून थटून, आपली लेकरं बाळं सांभाळत, नवऱ्याशी बोलत, ओटीचं ताट सांभाळत चालत होत्या. मोठं मोहक दृश्य होतं ते.
पायऱ्या चढून देवळाच्या आवारात आलो तर दर्शनासाठीदेखील भली मोठी रंग होती. ती पाहून चिरंजीव म्हणाले,"मी मुखदर्शन घेतो. तू थांब रांगेत." एवढं बोलून स्वारी गेली फोटो काढायला. मी मात्र रांगेत उभी राहिले.
मागे, पुढे, बाजूला विविध वयाच्या, देवीचाच अंश ल्यायलेल्या सगळ्या दुर्गा सुंदर तयार होऊन देवीच्या दर्शनासाठी उभ्या होत्या. सासू-सून, बहिणी-बहिणी, मैत्रिणी, शेजारणी, मायलेकी अशा बऱ्याच जोड्या होत्या तिथे. काही जणी माझ्या सारख्या एकट्या पण असतील. पण मी तरी एकटी कुठे होते? आजूबाजूच्या सगळ्या माझ्याच तर सख्या होत्या फक्त अपरिचित!
बऱ्याच गोष्टी कानावर पडत होत्या. सासरची उणीदुणी, तर कोणाची कामावरची गाऱ्हाणी, कोणी आणखी काही तर कोणाची आपल्या भविष्याची बोलणी अशी सुरू होती. त्यातल्याच एकीला चिंता पडलेली. " एवढी गर्दी! गाभाऱ्यात ओटी तरी नीट भरू देतील की नाही?" तर दुसरी म्हणे, " आत नुसतं चला चला करतील. जरा म्हणून नीट शांतपणे नमस्कार करू द्यायचे नाहीत." पण कोणीही रांगेत उभे आहोत तर देवीचे नाव घेऊ असं करताना दिसत नव्हतं. असो.
एकूणच सगळीकडे नुसता उत्साहाचा धबधबा सांडत होता. त्या गर्दीत आपला एकटेपणा काही काळापुरता तरी लांब जात होता. देवीचं नाव घेत, आजूबाजूची गाऱ्हाणी ऐकत, गर्दीत माझं एकटेपण हरवत मी दर्शनासाठी पुढे सरकू लागले....
© उमा जोशी. ०२/१०/२०१९
Comments
Post a Comment