Skip to main content

देव....

केवढा गहन विषय! बरेचदा आपण अनेकांना बोलताना ऐकतो, " मानला तर देव नाहीतर दगड" किंवा " ह्या देवबिव काही नाही , सगळं काही आपल्यावर अवलंबून आहे" वगैरे ....
                  ‎पण आज मी देवावर बोलणारे(लिहिणारे). देव आहे की नाही? तो दिसतो की नाही? यापेक्षा मला वाटतं की तो आहे ही धारणाच खूप काही करून जाते.
                  ‎अनेकांचं मला माहित नाही पण माझ्या बाबतीत तरी हे 100% खरं आहे. अनेक प्रसंगात "देव आहे" ,  " त्याच्यावर सोडून देऊयात" ," तो सगळं ठीक करेल " इत्यादी विधाने मानवी मनाला रिलॅक्स करतात.
                  ‎निर्गुणाची कल्पना जनसामान्यांना येणं कठीण म्हणूनच सगुण अवतारातील देव! आणि पहा ना आपल्यासारखाच हात पाय डोळे असणारा, आवडी निवडी असणारा, रागावणारा, प्रसन्न होणारा असा देव आपल्यातीलच एक असा नाही का वाटत?  उगाचच आपलं ' supernatural power'  वगैरे म्हटलं की कसं 'detached' झाल्यासारखं वाटतं.... याउलट देव! असं नुसतं म्हटलं तरी कसं 'अहाहा' असं वाटतं( म्हणजे निदान मला तरी. इतरांचं माहीत नाही)
                  ‎तसं बघायला गेलं तर मी काही फार कर्मकांड करणारी स्त्री नाही. विशेष म्हणजे मी एकही उपवास करत नाही. पण हो माझी परमेश्वरावर श्रद्धा आहे. नक्कीच आहे. तोच आहे जो आपल्याला कार्य करण्याची प्रेरणा देतो, रक्षण करतो, ज्ञान देतो, वाट दाखवतो वगैरे वगैरे....
                  ‎पण खरंच देव हा शब्दच खूप आश्वासक वाटतो मला. तो शब्द, त्यातला भाव, त्याची पार्श्वभूमी, पूर्वपीठिका या सगळ्यांपेक्षाही 'तो' आहे; हे असणचं खूप जास्त महत्वाचं आणि म्हणूनच जीवनव्याप्त आहे.
                 © ‎उमा जोशी
                  ‎10 एप्रिल 2018


Comments

  1. Super .देवा वरती श्रद्धा प्रत्येकाची असते पण व्यक्त करायची पद्धत वेगळी
    काही जाणं म्हणतात मूर्ती पूजे वरती आमचा विश्वास नाही पण संत किंवा तत्सम व्यक्ती ज्यांना आपल्या सारखे जन सामान्य देव असा म्हणतात त्यांच्या तसबिरी ला हार घालतात हे । फक्त त्यांच्या म्हणण्या नुसार ते त्या अदृश्य शक्ती च्या दृश्य रुपाला हार घालतात। ह्या प्रमाणे देवाची मूर्ती म्हणजे त्या अदृश्य शक्ती चा दृश्य रूप नाही का?

    ReplyDelete
    Replies
    1. हो न तसंच काहीसं मला म्हणायचं...

      Delete

Post a Comment

Popular posts from this blog

अलवणातली बाई

शीर्षक वाचून दचकलात नं? काही जणं म्हणतील, "बाई is too down market ! निदान स्त्री तरी लिहायचं!" पण नाही मी योग्यच लिहिलंय, मला तिच्या बाईपणाविषयीच बोलायचं आहे.  मुळात आताच्या बऱ्याच जणांना अलवणातली बाई म्हणजे काय हेच कदाचित माहीत नसेल. तर माझ्या अल्पज्ञानाला जागून ते आधी सांगते. तर गेल्या शतकात किंबहुना काही दशकांपूर्वीपर्यंत आपल्या पुढारलेल्या(?) महाराष्ट्रात ब्राह्मण समाजात पती निधनानंतर त्याच्या विधवेला विकेशा करून (तिचे सर्व केस भादरून) एक कायम लाल रंगाची साडी नऊवारी (कदाचित थोडी मोठीही असेल) नेसायला लावत. आपलं संपूर्ण बोडकं डोकं झाकून दोन्ही खांद्यांवरून घट्ट पदर घेऊन तो कमरेला खोचून ह्या स्त्रिया वावरत असत.  तर अशी ही स्त्री सॉरी बाई जिचं वय अगदी १४ १५ पासून थेट ७० ८० पर्यंत काहीही असू शकतं ती विधवा पती नसल्याने तिच्या आधीच किंमत कमी असलेल्या बोलण्याला आता तर अजिबातच किंमत नाही अशा अवस्थेत कुटुंबाच्या आधाराने रहात असते. हिला आर्थिक स्वायत्तता नसायची त्यामुळे ती सासरी असेल तर सासरा किंवा दीर यांच्यावर आणि माहेरी लावली असेल तर बाप किंवा भाऊ यांच्यावर अवलंबून असे. तिला स्वत...

आपल्याला भेटलेली माणसं....

आपल्याला अनेक माणसं भेटतात. काही जण नुसतेच भेटतात. काहींशी परिचय वाढतो. काहींशी मैत्री जुळते तर काही त्याही पलीकडे जाऊन आपल्या आयुष्यात ठाण मांडून बसतात. प्रत्येक नग वेगळा. एकसारखा नसे दुजा. एक उंच तर दुसरा खुजा. एक बोलका तर दुसऱ्याला लळा अबोल्याचा. एक श्रीमंत तर दुसरा गरीब. एक खेळकर तर दुसरा गंभीर. अशी अनंत प्रकारची माणसे आपलं आयुष्य समृद्ध करत असतात. सुखद दुःखद आठवणींनी आपला भूतकाळ व्यापून टाकण्यात या मंडळींचा फार मोठा वाटा असतो. पण आपण अनेकदा सुखद आठवणी देणाऱ्यांपेक्षा दुःख देणाऱ्यांनाच अधिक लक्षात ठेवतो आणि बसतो मनःस्ताप करून घेत. ही जी अनेक माणसे आपल्या आयुष्यात येऊन जाऊन असतात त्यांना पात्र म्हणावं का आपल्या जीवननाट्यातली? नाटकात नाही का अगदी पहिल्या प्रवेशात आलेलं पात्र नंतर कधीतरी अगदी शेवटच्या अंकातील एखाद्या प्रवेशात परत रंगमंचावर येतं तशीच काही माणसं देखील आपल्या नजरेआड गेलेली असतात. ती असतात फक्त आपल्या स्मृतीत आणि कधीतरी अचानक ती आपल्या समोर येतात आणि आपल्या आयुष्याचा पुन्हा एक भाग बनतात. काही माणसं आपल्या आयुष्यात का आली? असाही प्रश्न आपल्याला पडतो. म्हणजे नसती आ...

भूमिका

खरं तर आपण या पृथ्वीवर आलो आहोत तेच मुळी विधात्याने दिलेली भूमिका वठवायला. मी स्त्री आहे त्यामुळे मला वेगवेगळ्या रंगमंचावर वेगवेगळ्या भूमिका कराव्या लागतात. तशा तर त्या पुरुषांनाही कराव्या लागतातच! पण तूर्तास आपण माझ्याबद्दलच बोलूया. तर मी आधी मुलगी झाले, मग बहीण, मैत्रीण, प्रेयसी, पत्नी, सून, वहिनी, काकू, मामी, मावशी आणि सर्वात महत्वाचं म्हणजे आई! अशा अजूनही किती तरी भूमिका मी वठवल्या आणि वठवत राहीनच. पण या प्रापंचिक भूमिकांवर वरचढ ठरते ती माझ्यातली शिक्षिकेची भूमिका! हातात खडू आला की मला इतर फारसं काही सुचत नाही. मुलांच्या गळी गणित उतरविण्याचा आटोकाट प्रयत्न मी या भूमिकेतून करते. नव्हे नव्हे माझे ध्येयच आहे ते! पण फक्त गणितच का? का तर तो माझा अध्यापनाचा विषय आहे म्हणून? तर तसे नाही. फक्त गणितच नाही तर जीवन मूल्येही या कॉलेजातील मुलांना देण्याचा माझा सतत प्रयत्न असतो. नुसता अभ्यासच नाही तर जगण्यातील आनंद मिळावा, कळावा म्हणून त्यांनी एखादी कला जोपासावी असंही मी मुलांच्या कानात बोलत असते. त्यावेळी मी फक्त शिक्षिकाच नसते तर त्या मुलांची आईपण असते. एकात एक भूमिका आपोआप वठवली जाते. मी जेव्...